ยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้รึเปล่า?....

    
     ลูกหมาสีขาวขนปุยๆตัวหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมามอง ตาใจแจ๋ว " ถ้าน้องนุ่นอยากได้ตัวผู้ก้อตัวที่เงยหน้าขึ้นมาเมื่อกี้แหละค่ะ "แล้วเราก้อกลับบ้านมาด้วยกัน นุ่นพาเกมเข้ามาบ้านโดยที่ไม่บอกใครทั้งนั้น รอพ่อกับแม่กลับมาก่อนแล้วมาลุ้นกันว่า เราจะได้อยู่ด้วยกันรึเปล่า?..สำหรับด่านพ่อผ่านฉลุยกับลูกอ้อนนิดหน่อยของเกม นุ่นและฝ้ายผสมกัน แต่ด่านแม่คงจะยากนิดหน่อย แต่มุขเดินเข้าไปนั่งตักกับหมายิ้ม ก้อผ่านด่านที่ยากที่สุดมาได้  นับตั้งแต่วันนั้น เราก้อมีกัน พ่อ แม่ พี่นุ่น น้องฝ้าย แล้วก็เกม มาตลอด
    
     จำได้ว่า...มีหมาตัวนึงที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องไปสตาทร์รถที่ปากซอยทุกวัน เพราะมีบางตัวหูดีและฉลาดแกมโกง ไล่ตามไปทำงานทุกวัน
     จำได้ว่า...มีหมาตัวนึง ชอบแมวกับนกมาก ไล่จับทุกวันแต่ก้อไม่เคยจับได้สักที
     จำได้ว่า...มีหมาตัวนึง จะกัดเพื่อนของนุ่น เพียงเพราะเค้าแค่ยกมือขึ้นมาปัดยุงให้นุ่น
     จำได้ว่า...มีหมาตัวนึงยอมทำทุกอย่างเพื่อแลกกับ Jerhigh ชิ้นเดียว
     แล้วก้อจำได้ว่า หมาตัวนี้เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้นุ่นเลือกที่จะเป็น"หมอนุ่น" อย่างทุกวันนี้

     15 ปีที่ผ่านมา เกมเป็นสมาชิกของบ้านหลังนี้มาตลอด ทุกคนรักเกมมากและนุ่นก้อรักเกมที่สุด วันที่เกมไปจากเรา ตลอด 1000 กว่ากิโล ที่เราขับรถกลับบ้าน นุ่นทำใจมาตลอดกับภาพที่จะต้องเห็น นุ่นขอโทษที่ดูแลเกมไม่ดีพอ เกมเหนื่อยมากแล้ว นอนหลับให้สบายนะ สักวันนึง เราคงได้เจอกันอีก...ที่ไหนสักแห่ง พ่อ แม่ พี่นุ่น น้องฝ้าย รักเกมมากที่สุดเลยนะ

ป.ล. แม่ทำกับข้าวใส่บาตรไปให้เกม แม่บอกว่าเกมเห็นแม่เป็นครัว เป็นอาหารตลอด แม่ว่าเกมชอบ ไส้กรอกกับหมูทอดที่สุด แม่ทำเองกับมือเลยนะหวังว่าเกมคงรับรู้ ทุกอย่างที่เราทำให้นะ

     ขอบคุณสำหรับ 15 ปี 9 เดือน18 วันที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเรา ไม่ว่าเกมจะอยู่ที่ไหน เกมก้อจะเป็นสมาชิกของบ้านเราตลอดไปนะ
                                        
                                               รักเกมมาก...พี่นุ่น
                                                 23 ต.ค 50